بررسی آثار استاد حسین انصاریان

در روايات ائمه اطهار(ع) آمده است كه ظهور مقدس حضرت مهدي(عج) در مدت چهارده ماه كامل مي‌گردد. شش ماه امام به طور مخفيانه، مسائل را توسط يارانشان رهبري مي‌كنند و سپس در مكه ظهور نموده و به سمت مدينه و عراق و بيت‌المقدس مي‌روند و اين ممالكت را به طور كامل تحت استيلاي خود در مي‌آورند سپس به كمك مسلمانان با روميان (غربي‌ها) نبرد می‌نمايند و با آنان پيمان آتش‌بس مي‌بندند.

مهدي اين امت از ماست. هنگامي در دنيا هرج و مرج شده و فتنه‌ها آشكار شود و راه‌ها مورد راهزني قرار گرفته و بعضي از مردم به بعض ديگر تهاجم كنند و بزرگ به كوچك رحم نكند و كوچك‌تر احترام بزرگ‌تر را نگه ندارد، در چنين زماني مهدي ما كه نهمين امام از صلب حسين است؛ برج و باروهاي گم‌راهي و قلب‌هاي قفل شده را فتح مي‌كند و در آخرالزمان به‌خاطر دين قيام مي‌كند؛ همان‌طور كه من در اول زمان، بدين قيام مبادرت كردم. او زميني را كه از جور پر شده، از عدل و داد، پر و سرشار مي‌سازد

 امروز ولادت مولودی است که همۀ انبیا منتظر او بودند؛ مولودی که همۀ انبیا در گرفتاری‌ها به او متوسّل شدند وقتي حسين متولّد شد، پيامبرصلي الله عليه و آله وسلّم دو بار به خانة فاطمه علیها السلام رفت كه نورسيده را زيارت كند. يكبار در همان آغاز ولادت به نزد صفية بن عبد‌المطلب، عمه‌اش و قابلة حسين، رفت و گفت: اي عمه! فرزندم را بياور. صفيه گفت: فداي تو پدران و مادران! چگونه او را به تو بدهم، و من هنوز او را تميز و پاكيزه نكرده‌ام

براي شستن گرد و غبارهای روی دل و باطن، هیچ راهی نیست جز گریه بر ابی‌عبدالله علیه السلام. نه این که گریة ما قیمت دارد. نه، چون این اشک وصل به ابی‌عبدالله علیه السلام بوده و براي همين قیمت پیدا کرده است. در حقیقت، ما با گریه کردن بر خودمان، این کار را می‌کنیم. دست ابی‌عبدالله علیه السلام را می‌گیریم و وارد باطنمان می‌کنیم. می‌گويیم، آقاجان! پاک کن ما را و او هم این کار را می‌کند.

 خدیجه عليها السلام از دنیا رفت. هنگام مرگ، فرشتگان به استقبال حضرت آمده بودند (نمازي، مستدرك سفينة‌البحار، ج2، ص35). سپس جسد مطهّر خديجه عليها السلام را با يارانش به حجون بردند تا او را در كنار قبر مادرش، حضرت آمنه، به خاك بسپارند. هنوز نماز ميّت تشريع نشده بود، براي همين خود رسول‌خداصلّى الله عليه و آله و سلّم درآن قبري كه براي حضرت خديجه عليها السلام آماده كرده بودند، رفت و خوابيد و سپس بيرون آمد. بعد آن گوهر پاك را در آن جا به خاك سپرد و او با ملکوتیان هم‌نشین شد.

این صبر در زینب کبری عليها السلام چگونه بوده؟ او سخت‌ترین، سنگین‌ترین، دردناک‌ترین و رنج‌آورترین حادثة تاریخ را دیده است. آن هفتاد و دو نفر که از دنیا بریده و شهید شدند و به خدا پیوستند، تمام سنگینی بار اين حادثه روی دوش زینب کبری آمد، به انضمام این که از طرف برادر مأمور شد، هشتاد و چهار داغدیده را از کربلا تا شام سرپرستی کند، از شام تا مدینه و تا وقتی که زنده است؛ یک زن نه یک امت

 چرا وقتى آدم مي‌تواند همه نيت‌هايش را پاك قرار بدهد، ميلش را پاك قرار بدهد، اراده‏اش را پاك قرار بدهد، چنين نكند و به دنبال ميل‏هاى نجس و اراده‏هاى ناپاك برود. اين يك روشنگرى خداست.  خدا آنچه را براى انسان مجهول است، دربارة آن درقرآن روشنگرى كرده است، و آنچه هم براى انسان قبول نمودنش، مشكل است و تحقّق پيدا خواهد كرد، دربارة آن‌ هم به يك سبك ديگر روشنگرى كرده است.

جماد به شکل‌های گوناگون و به صورت‌هاي مختلف در دنیا خیلی فراوان است، ولی وقتی نباتات و رويیدنی‌ها را نسبت به کثرت جمادات می‌خواهند تعریف کنند، می‌گویند نباتات نسبت به مجموع جمادات، عزیز‌الوجود هستند؛ یعنی جنس‌های کمیاب و اندکي هستند؛ این طور نیست که هر کجا کُرَه،‌ سیاره،  کوکب، کوه، دره و صحرایی وجود باشد، پر از نبات، رويیدنی و گل هم باشد، بلكه وقتی ما نباتات را نسبت به مجموعة جمادات عالم می‌سنجیم، باید بگويیم، نباتات عزیز‌الوجود هستند

  درس‌ها، عبرت‌ها و پندهایی در ماجراي ولادت وجود مبارک امام دوازدهم هست که توجّه به آن درس‌ها، پندها و عبرت‌ها، مي‌تواند برای هر انسان خواستارِ کرامت، فضیلت و سعادت   مفید ‌باشد.  روايتگر قسمتي از اين ماجرا و كسي كه در آن نقش مهمي ايفا مي‌كند، مرد معتبری است به نام بُشْر بن سلیمان که عالم بزرگ، محدث خبیر و انسان مطمئن که بزرگان دین ما از او به عنوان صدوق یاد کرده‌اند، در هزار و چند سال قبل، در عصر غیبت صغری و در کتاب پر قیمت «الغیبه»،  اين روايت را از او نقل فرموده است.

حالا یک چند کلمه‌ای هم از کسی که یک مرتبه از این دنیاي ظاهر دل کند و به باطن دنیا نگریست، بگویم، حر بن یزید ریاحی. او «عاجل» با عین را رها کرد و به سراغ «آجل» با الف رفت. اما انگار حر به خودش می‌گفت، آيا من با آن کاری که کردم و خیلی هم سنگین بود، حالا اگر به طرف ابی‌عبدالله عليه السلام بروم، او مرا قبول می‌کند، مني را كه تازه می‌خواهم از ظاهر دنیا به درآیم و به کمک ابی‌عبدالله عليه السلام وارد باطن دنیا شوم؟ به خودش گفت، حالا به امید خدا می‌روی. من دل بچه‌های زهرا عليه السلام را سوزاندم و همة آن‌ها را رنجیدة خاطر کردم. با این بار سنگین می‌روم تا ببینم چه می‌شود. آمد و آمد.....